آخرين بار كه يك زن در ملاء عام به دار آويخته شد مربوط به ۶ سال قبل و پاكسازي خاك سفيد بود كه يك زن قاچاقچي در همان محل همراه با چند مرد به دار آويخته شد. سياستي كه دستگاه قضايي پيش گرفته بود بر اين بود كه باتوجه به نگاه ويژه جامعه جهاني به ايران اعدام زنان در ملاء عام صورت نگيرد ولي صبح روز شنبه در منطقه مارالان تبريز اين زن و دو مرد به اتهام قتل عام اعضاي خانواده همسر اين زن به دار آويخته شدند.

اين زن فروردين ماه امسال وقتي پي برد تلاشهايش براي گرفتن طلاق از همسرش بي فايده است دو مرد جوان را با وعده ۱۰۰ ميليون تومان اجير كرد و سپس پدر شوهر ، مادرشوهر، برادر شوهر و شوهرش را به قتل رساند.

هفته گذشته نيز علي رغم مخالفت رئيس قوه قضاييه يك مرد كه از ۸ سال قبل در زندان به سر مي برد با حضور قاضي صادر كننده حكم و چند مامور پليس و در حالي كه اهالي روستايي  در اطراف تاكستان كه  حكم در آنجا اجرا شد حاضر به شركت در اين مراسم نشدند سنگسار شد.  

روزنامه هم ميهن توقيف شد. لعنت به اين كلمه توقيف كه بارها آن را شنيده  و تلخي آن را لمس كرده ايم. تا كي بايد از ترس اين واژه شب و روز بترسيم. هنوز هم نمي توانم باور كنم به همين راحتي روزنامه اي كه كم كم بين مردم جايگاهي خوبي پيدا كرده بود و خبرنگارانش با عشق قلم مي زدند محكوم به مرگ شد. 

اين بار سوم است كه از نزديك مرگ روزنامه اي را لمس مي كنم. كابوس توقيف رهايمان نمي كند.

دلم براي دوستان و همكارانم در روزنامه هم ميهن مي سوزد.