مدتها بود كه بهانه اي براي نوشتن نداشتم و شرمنده كساني بودم كه با پيامهايشان مرا به نوشتن تشويق مي كردند.

اين بار بهانه اي كه براي نوشتن پيدا كرده ام مربوط به محاكمه مردي بود كه با معرفي خود تحت عنوان پزشك اقدام به فريب دختر نوجواني كرده بود . اين مرد با خودرواش به بهانه مسافركشي زنان و دختران جوان را سوار مي كرد و از آنجايي كه بسيار خوش صحبت است از آنها مي خواست كه با او ارتباط داشته باشند. شايد جذابيت اين موضوع براي من اين بود كه او انسان بسيار خوش صحبت و روانشناسي بود و هيچ نظر بدي هم نسبت به زنان و دختران نداشت و مي خواست به نوعي به آنها كمك كند. او دبير زبان ، موسيقي و عاشق تدريس بود. او دانشجوي انصرافي پزشكي بود ولي طبابت را دوست داشت.

وقتي در دادگاه با او همكلام شدم احساس كردم شنيدن حرفهاي او خالي از لطف نيست و او هم كه به دنبال گوش شنوايي مي گشت سفره دلش را باز كرد. داستان زيبايي را براي من تعريف كرد و اين بهانه اي كه شد كه با اجازه قاضي دادگاه از او بخواهم اين داستان را كه مي گفت اقتباسي از كتابهاي شاد زيستن و بهتر زندگي كردن است را براي من بنويسد و من هم عينا" مطالب او را مي نويسم.

داستان تمثيلي زيبايي مي گويد: روزي دختر كوچكي از كنار مرغزاري مي گذشت ، ديد پروانه اي را بر سر تيغي گرفتار ، بسوي پروانه رفت . پروانه رها گشت و پس از مدت كوتاهي در جامعه پري زيبايي نمايان گشت و به آن دختر زيبا گفت بسان مهربانيت هر آرزوئي را كه در دل داري برآورده مي سازم.

دخترك ( هر دختر با شرافت ايراني ) پس از كمي تامل اين گونه پاسخ مي دهد مي خواهم شاد باشم.

پري خم گشته و در گوش دخترك چيزي زمزمه مي كند و از ديده او نهان مي شود. پس از ساليان سال كه دخترك به نوجواني مي رسد خيلي ها راز شاديش را از وي مي پرسند واوبا تبسمي شيرين بر لب اينگونه پاسخ مي دهد ، من به حرف پري زيبايي گوش سپرده ام . پس از ساليان دراز كه آن دختر كوچك و زيباروي مرغزار به كهنسالي مي رسد همسايگان و دوستان از بيم آنكه اين راز جادويي همراه او بميرد از وي عاجزانه مي خواهند كه بگو به ما بگو پري به تو چه گفت ؟

او گفت پري به من گفت : ما انسانها با همه احساس امنيتي كه به ظاهر داريم به هم نيازمنديم. آري ما همه به هم نيازمنديم.

شكاكان بدبين هميشه آماده اند تا با حضور ذهن و عبارات گزنده ، آنهايي را كه از قلب شكسته ، از تنهايي و از شيوه ها و نيروي جادوي عشق سخن مي گويند به باد مسخره بگيرند. اگر دوست بداري ساده لوحت مي انگارند ، اگر شادماني الكي خوشي و اگر بخشنده و يار همگان مورد سو ء ظن قرار مي گيري ، اگر اعتماد بورزي احمقت مي نامند و اگر عزم آن كني كه همه اينها باشي بي گمان تو را به بد دلي و عاريتي مي خوانند. اين برداشت نامحترمانه به دليل پرورش در جامعه اي است كه انسانهاي غير متعهد به گونه اي جدا از هم زندگي مي كنند. آدمهايي آنقدر پيچيده كه حاضر نيستند آشفتگي و سرگرداني خويش را بپذيرند و آنقدر گرفتار خودشان هستند كه نمي توانند خطر كنند و كاري در اين باره انجام دهند.

چنين جامعه اي انزوا را جاوداني ساخته ، ارزشهاي انساني را ارج نمي نهند و اين در حالي است كه در سالهاي گذشته ذخيره اي از ادبيات آناني جمع آوري شده كه ثابت مي كند روابط انساني اهميت دارند .

از محبت هدر رفته سخن مگو           محبت چيزي نيست كه هدر رود.